Alumnado autónomo e teléfonos castigados

De novo chamoume a atención o alto grao de autonomía que mostra o alumnado. Hoxe con alumnos e alumnas do último curso do "Bacharelato bilingüe" (uns 18 anos de idade). Nunha clase de "informática" foron suficientes unhas poucas palabras sobre un novo programa a usar (Google sites) para que se puxeran xa a traballar xa inmediatamente con el. Como mostra, na imaxe, todo o que nesa hora a alumna escribíu no encerado.

Casualmente, tamén me chamou a atención esa especie de bolsiñas bermellas que aparecen á esquerda. Polas datas nas que nos atopamos, calquera podería pensar que son para que algún ser máxico (ou non tan máxico) deixe agasallos para todos e todas. Pero non. Aí é onde hai que deixar os teléfonos cando se usan de maneira inadecuada. Castigados ata polo menos o final da hora.

Xogar para aprender

Cal é un dos motivos polos que os rapaces húngaros acaban bacharelato cun bo dominio do inglés?

A clave parece estar nun dos seus lemas "Play to Learn". Hoxe asistimos a una charla dun dos profesores de inglés máis destacados non só da cidade, senón do país. Explicounos as razóns do que para nós aínda nos parece unha utopía. Un dos motivos polos que os rapaces rematan o seu periodo escolar falando inglés é que nesta escola non teñen dous anos de bacharelato, senón que teñen tres. No primeiro deses tres anos os rapaces adican todo o curso a una especie de inmersión lingüística na que teñen aproximadamente 8 horas da semana dedicadas ao alemán, 12 horas de inglés, 5 de educación física e despois unhas poucas máis repartidas entre matemáticas historia húngaro e IT. É despois cando pasan a facer un bacharelato normal.

 Outra das claves do éxito lingüístico de Hungría é a aplicación dun sistema basado na gamificacion, non só á hora de traballar na aula, senón tamén á hora de avaliar. As claves deste sistema consisten en non utilizar exames e notas como tales, senón na obtención de puntos que mais tarde pasan a ser notas, na consecución de obxectivos por períodos de tempo, na autocrítica e no feedback estudante-profesor. 

Unha das cousas que se conseguen así é que o alumnado esté motivado e teña ganas de aprender por sí mesmo, ao seu ritmo. Unha queda pensando se este sistema sería aplicable no noso país, onde as ratios son bastante máis elevadas que aquí.

Que nos amosa Edimburgo?

Luns, 5 de decembro de 2022

Como é un primeiro día nunha clase de inglés en Edimburgo?

Comezamos o noso primeiro día de curso cun gran café para entrar en calor. 

Ao rematar poñémonos camiño á escola. Alí esperannos grandes momentos e aprendizaxes.

Primeira clase da mañá, Yana de orixe Ruso e profesora de inglés, Julio nativo de Guatemala e eu, estivemos practicando speaking, describindo lugares, monumentos e diferentes hábitos de vida dos nosos países.

Eu, Marta coñezo a Mark, meu profesor de inglés nativo de Escocia, e as miñas compañeiras Lorena, Katherina e Raquel que son de Chile, Ucraína e de Burgos respectivamente. Comezamos debatindo diferentes temas da actualidade, como o coronavirus e lendo diferentes noticias de periódicos escoceses. Foi moi interesante compartir ideas coas miñas compañeiras!

Ás 12:00 toca o break, o horario coma as súas costumes parécennos moi diferentes ao noso. A hora de comer, ou lunch, é un período de tempo moi breve e a comida parécese máis ben ao noso aperitivo de media mañá. Explícannos que, ao contrario que en España, aquí as comidas máis grandes son o almorzo e a cena.

Pola tarde realizamos o “get together” para coñecerse un pouco máis e… Soltámonos a falar en inglés!!! 

Conselliño do día, palabras que se din diferentes en Escocia: 

• Non digas beautiful, di “bonnie”.

• Yes, en Escocia é “aye”.

• Ou small, máis ben é “wee”.

• Os escoceses non din old, eles o expresan coma “auld”.

• Cando queiras chamar por un amigo, non o menciones ca palabra friends, utiliza ”pal”.

Edimburgh, unha cidade fascinante… 

Edimburgo é unha cidade que pode presumir de ter dous centros históricos: o Old Town, con 3.000 anos de historia, e a New Town, con 250 anos de historia; pero unha non se pode entender sen a outra. Foron nomeadas Patrimonio da humanidade pola UNESCO no ano 1995 e ben o tamén merecido. Unha cidade encantada e encantadora, e non teñas a menor dúbida de que a querrás volver visitar.

Pero, de onde provén a palabra Edinburgh?

Xa na Idade Media, Edimburgo comezou sendo un pequeno forte que, no século VII, os ingleses capturaron e déronlle o nome de Eiden’s burgh. Burgh é unha palabra que antigamente significaba “forte”. Non foi ata o século X cando os escoceses recuperaron esta zona de Escocia.

Have a nice day and see you tomorrow!

Nunha aula de IT

Asistimos hoxe a unha clase de IT (debe ser algo así como informática e tecnoloxía). A profesora ía dando instrucións do que había que conseguir, sen chegar a entrar ao detalle, e o alumnado intentábao conseguir, cada un co seu dispositivo.

Chamounos a atención a autonomía coa que se desenvolvían a maioría, trabajando cada un no seu proxecto. Tamén houbo un par de casos nos que se fixo necesaria unha chamada á orde, pero en ningún caso houbo un seguimento deste grupiño polo resto do alumnado.

A idade dos alumnos e alumnas situábase no entorno dos 15 anos e a clase desenvolveuse integramente en inglés, incluídas a chamadas de atención. Porén, é de notar que este é o primeiro curso do "Bacharelato bilingüe" e que as instrucións que se daban eran en xeral moi simples, así como o vocabulario utilizado, moi propio das novas tecnoloxías e moi xeral en todas as linguas. Como nos dixeron, neste primeiro curso a prioridade é que o alumnado domine correctamente o idioma, antes de entrar en materia que requira dunha linguaxe e un vocabulario máis complexos.

E Chegou o Fin

Pechamos o curso cun último "wrap up" a modo de resumo de todo o que fixeramos e aprenderamos.

Despois, participamos na cerimonia de entrega de certificados e dedicamos o resto do día a excursións culturais pola cidade.

Empatía e Conflictos

Rompendo cos esquemas establecidos, empezamos este día sen un "wrap up", centrándonos, polo contrario, na idea do conflito e a creación dunha aula inclusiva.

Visualizamos un curto animado sobre o conflito para logo tentar crear nosa propia definición deste fenómeno. A isto seguiulle un pequeno "brainstorming" sobre se o conflito sempre era malo ou se podiamos atopar algún exemplo dunha situación na que o conflito podía servir de ponte á creación de algo mellor. 

Despois, miramos un último TED Talk sobre a beleza do conflito.

Seguindo co tema, dedicamos a mañá ao estudo da tipoloxía do conflito e á teoría dos cinco piares da intelixencia emocional do psicólogo Daniel Goleman, centrándonos na empatía. 

Para axudarnos a diferenciar mellor entre a verdadeira empatía e as moitas estratexias que se lle poden chegar a parecer pero que realmente non teñen nada que ver, vimos un pequeno vídeo explicativo da escritora Brené Brown e xogamos un xogo coa app Socrative (que nunca usara antes, pero que me resultou moi interesante) para aprender a recoñecer que estratexias adoitamos usar para afrontar os problemas no noso día a día e como se comparan coa empatía. 

Pasamos o resto da mañá co tema de como manexar os conflitos segundo a teoría dos psicólogos Kenneth Thomas e Ralph Kilmann (The Thomas-Kilmann Conflict Mode Instrument), que recoñece cinco estratexias básicas para lidar cun conflito, con cada estratexia servindo unha función específica nun contexto específica e ningunha sendo exclusivamente boa nin exclusivamente mala.

Como última actividade do día, dividímonos en pequenos equipos e tentamos usar o modelo Thomas-Kilmann para resolver exemplos de conflitos reais cos que nos atopabamos na aula, cambiando os detalles para ver como cada unha das cinco estratexias resolvería o conflito e decidindo, finalmente, cal sería as máis adecuada segundo cada resultado. Este exercicio resultou ser extremadamente provechoso. 

Afiliación e Inclusión

Tras o "wrap-up", centrámonos na teoría da discriminación, cuxa definición se podería dar de forma concisa como prexuízo + acción e que a miúdo atopamos en dous modos: directa (mediante políticas e comportamentos) e indirecta (mediante códigos sutís que exclúen ao outro). 

Visualizamos un TED Talk da escritora nixeriana Chimamanda Ngozi Adichie sobre os perigos de reducir a identidade doutras persoas a un único detalle ou unha soa opinión ou idea (un só conto) e dedicamos un tempo á análise dos nosos propios contextos e a como podiamos aplicar de maneira directa co noso alumnado as ideas desta escritora.

Logo, fixemos unha deconstrucción da idea do privilexio para entender mellor o concepto e pensar sobre os privilexios dos que gozamos como occidentais modernos. Pasamos moito tempo conversando honestamente sobre que significa ser un privilexiado e como podiamos usar ese privilexio para axudar, mesmo con pequenos cambios, aos menos privilexiados. Tamén tocamos o tema dos límites da inclusión e se quizá estabamos a errar no noso bienintencionado intento de cumprir coas necesidades de todo mundo en todo momento.

A segunda metade da sesión tratou de maneira lúdica a afiliación e inclusión.

Nun primeiro xogo, o do forasteiro, pediuse a un membro do grupo saír mentres que o resto dividiámonos/dividiámosnos en bandas máis pequenas, cada unha definida por unha característica particular. Despois, o membro excluído volveu entrar e tivo que adiviñar, mediante unha serie de preguntas de si/non, que característica definía cada grupo e a que grupo pertencía por esa característica compartida. Déuselle a cada xogador a oportunidade de expresar como sentiu ao verse obrigado a afiliarse a un grupo identitario e ao non saber en que grupo podía encaixar nin por que. Moitos experimentamos unha sensación de estrés e de temor ao vernos expostos diante do grupo ao ter que revelar aspectos máis íntimos das nosas vidas e das nosas identidades para atopar noso "clique", algo que obviamente se asemella moito á experiencia diaria do noso alumnado adolescente.

No último xogo repartíronse unha serie de proxectos con obxectivos moi concretos ("tasks") aos diferentes equipos e déullenos un tempo específico para conseguir cumprir todos eses obxectivos, coa dificultade engadida de que cada membro do equipo menos un debía adoptar un hándicap (un cego, un manco, un mudo e un que só podía falar na súa lingua nativa). O obxectivo real do xogo era realizar todos os proxectos da forma máis inclusiva posible, integrando de forma plena a cada membro do equipo e traballando de maneira cooperativa para que eses hándicaps non fosen defectos, senón apoios. Un dos tasks consistiu, por exemplo, en que todos os membros do grupo aprenderan unha canción na lingua do que non se lle permitía falar inglés e que grabaran esa canción durante un mínimo de 30 segundos.

Acabamos a sesión cunha conversación sobre a nosa experiencia como discapacitados e cun "brainstorming" sobre técnicas e estratexias para incluír e integrar ao alumnado con diferentes capacidades físicas.